2026-04 (2) Nog 1 dag in Seoel en dan op ontdekking in Z-Korea. Helaas met een verrassende wending!

Woensdag 15 april ’26
Het weer is perfect de zon schijnt al lang vanuit de blauwe lucht. Wij hebben langer geslapen heerlijk,maar was eigenlijk niet de bedoeling. Onze oorspronkelijke missie van gisteren staat nu op het programma. Het Changdeokgung Palace wat werkelijk nog niet eens op twee honderd meter van ons hotel vandaan ligt, zal er aan moeten geloven. Wij moeten alleen een hoofdweg oversteken dat werkt hier perfect. De zebra paden zijn zelfs in twee delen gesplitst heen en terug. De verkeerslichten voor voetgangers worden in blauwe en groene seconden aangeven wachten en lopen. Een ieder houdt zich hier aan. Dat verbaast ons niet, wat een heerlijke zachte en vriendelijke mensen de Zuid Koreanen. De mensen zijn allemaal zeer hulpvaardig vriendelijk en hun gewoonten zijn bewonderenswaardig. Geen harde geluiden, geen fooien in welke gelegenheid dan ook. Altijd eerlijk al na een dag betrappen wij ons erop dat wij de neiging hebben om onze tas en zelfs onze telefoon te laten liggen op de tafel als wij naar de toilet gaan. Tolerant zijn zij ook weinig taboes. De vrouwen lijken hier heel veilig hun gang te kunnen gaan overal, wat ook normaal zou moeten zijn. S’ avonds zien wij veel vrouwen, alle leeftijden, alleen door de smalle pittoreske steegjes lopen. Heerlijk deze mentaliteit. Wat zullen zij als zij in andere landen reizen een enorme cultuur schok beleven….. Ik heb toch in vele landen gereisd en ook veel vriendelijke mensen ontmoet op veel plaatsen maar zoals hier heb ik het nooit meegemaakt.

Oh het stoplicht staat op groen op naar de overkant. De entree ziet er wat minder uit er wordt duidelijk nog gewerkt aan een renovatie. Het is niet al te druk bij de ticket office. Uit de informatie vooraf, die Judith had gelezen, is hier de Secret Garden het summum om te bezoeken. Er zijn maar een paar, ik denk vier,  Engelstalige rondleidingen per dag. 50% hiervan is al maanden van te voren via internet verkocht blijkt nu. De gewenste 11:30 uur was dus niet mogelijk maar 14:30 uur gelukkig wel. Wij met onze jonge leeftijd mogen gratis naar binnen alleen de rondleiding moeten wij betalen. Het is net over 10:00 uur en wij besluiten ons bezoek hier uit te stellen naar vanmiddag en eerst naar onze tweede bezoek van vandaag te gaan.

Het is een wat minder bezocht paleis de Jonghyo Royal Shrine, wat ook niet ver van ons hotel verwijderd ligt. Wij steken weer over bij ons bekende zebrapad en wandelen langs onze ontbijt gelegenheid aan een brede doorgaande weg,  en slaan links en rechtsaf.  Niet snel daarna valt onze mond open van verbazing. Wij lijken wel in een andere wereld terecht gekomen te zijn. Om ons beoogde heiligdom heen loopt een stenen muur begroeit met allerlei planten en de nodige her en der verdwaalde veelal mooi gekleurde bloemen. Onze navigatie geeft aan dat wij ruim 1 km ongeveer de muur moeten volgen om bij de ingang te komen. De weg is smal en aan de rechterkant van de weg zijn er allerlei leuke verschillende soorten lage huizen, winkeltjes, restaurantjes en galerijtjes. De allerlei verschillende soorten ambachtslieden verkopen hun eigen geproduceerde producten. Het is relatief rustig en wij komen weinig mensen hier tegen. Her der zijn steegjes waardoor je de bebouwing erachter, vaak specifieke fotogenieke Hanok huizen, goed waar te nemen is. Wat een genot en bijzondere doorkijkjes levert dat op. Wij slenteren door en maken (te veel) foto’s. Als de muur een bocht naar links maakt komen wij plotsklaps in een groot aangelegd park terecht, alwaar de ingang zich bevind. Wie had dat gedacht zo hemelsbreed dicht bij ons hotel…
Dit Jongmyo-heiligdom is een UNESCO-werelderfgoed uit 1394, gewijd aan de verering van de Joseon-dynastie (1392-1910). Het staat bekend als het 'Parthenon van Azië' vanwege de sobere, ceremoniële architectuur.
Bij de ingang staan een stuk of tien bezoekers te wachten. Wat blijkt het is alleen toegankelijk via officiële rondleidingen van één uur. Er zijn er enkele per dag in het Engels. De eerst volgende is om 12:00 uur als wij de tickets willen kopen worden wij weer blij verrast, ze zijn voor ons gratis. 
Dus nog tijd voor een heerlijke “aangeklede” kop koffie en wij lopen een paar honderd meter terug naar een van de vele leuke locaties waar wij net zijn langs gelopen. Wat een mazzel dat de tocht naar de “Secret Garden” in Changdeokgung Palace pas om 14:30 door ons geboekt kon worden.

Terug bij de ingang moeten wij nog een paar minuten wachten en dan worden wij binnengelaten. Het is een groep van 30 mensen ongeveer. De gids vertelt ons o.a. de geschiedenis van dit paleis. Het is oorspronkelijk gebouwd in 1394, verwoest tijdens de Japanse invasie (1592) en herbouwd in 1601-1608.
Er zijn diverse gebouwen die allemaal vanaf het begin hun eigen functie hebben.  De Koninklijke voorouder verering ceremoniën bijvoorbeeld vinden nog jaarlijks tweemaal plaats, het is een traditioneel bijeenkomst met een combinatie van muziek, dans, enzovoort. Dit is in de Jongmyo-shrine een ritueel die al meer dan 500 jaar wordt uitgevoerd.
Wij lopen naar een van de eerste bebouwingen. Deze heeft als functie voor de speciale genodigden (afstammelingen van de koningen) om zich om te kleden en te douchen voordat zij deelnemen aan het ritueel. Het belangrijkste gebouw is de Jeongjeon (de Hoofdhal) die ruim 100 meter lang, Hier bevinden zich de gedenkplaten van de koningen, koninginnengemalen en personen die na hun dood de titel van koning of koningin-gemaal kregen. De gids vertelde aan een stuk door voor hier en nu is het wat mij betreft genoeg zo. Wij hebben aansluitend nog wat zelf rondgelopen en waren klaar om te vertrekken.

Tijd genoeg om terug te gaan voor ons bezoek aan het Changdeokgung Paleis (ook een UNESCO-werelderfgoed). Dit paleis is zeer zeker een prachtig voorbeeld van de Joseon-architectuur, bekend om zijn harmonie met de natuur en zijn beroemde Secret Garden (Huwon). Dit laatste is voor ons de aanleiding om dit Paleis te bezoeken en wij zijn nog ruim op tijd voor onze rondleiding daar. Wie de Secret Garden wilt bezoeken, moet ook verplicht met een rondleiding mee. Alleen rondlopen in de tuin is er helaas niet bij. Dit heeft wel als voordeel dat er slechts kleine groepen tegelijkertijd in de Secret Garden zullen zijn. Dit komt de rust en schoonheid van de tuin zeker ten goede.
Wij worden opgewacht door een bijzondere dame, de gids. Zij was heel hilarisch, het leek wel een aflevering van de Monty Python serie. Tijdens haar inleiding kregen wij sterk het idee dat zij rechtstreeks was komen aanwaaien vanuit Noord Korea. Het was een spel die zij zeer goed beheerste, met haar handen en geluiden uit haar mond gaf zij aan haar verhaal een extra dimensie. Al fluitend en toeterend gingen wij op weg naar de eerste bijzonderheden. 

De gehele tour duurt ongeveer een uur tot anderhalf uur en je gaat tijdens de wandeling 3 heuvels over, wij moeten warempel ons nog aardig inspannen. De zon schijnt volop en de temperatuur is daarom ook vrij warm, een parasol zou wonderen doen. En dan is de vochtigheidsgraad niet eens zo hoog als later in het jaar. Deze tuin hoorde bij het paleis van de Koninklijke familie. Het was één van de favoriete plekjes van de familie en het werd mij al snel duidelijk waarom. Wat is het prachtig en heerlijk rustig. Het is duidelijk geen volledig ingerichte tuin; zij wilden de natuur zo min mogelijk beïnvloeden. De pagodes zijn dus her en der speciaal in de natuur geplaatst, zodat er harmonie ontstond en de natuur toch de vrije loop werd gelaten. De tuin staat hier vol met prachtige pagodes, waarin de koning heerlijk kon ontspannen en thee drinken met zijn gasten. De plafonds van de pagodes zijn prachtig beschilderd in vrolijke kleuren. De vrolijke kleuren mochten vroeger alleen gebruikt worden om Koninklijke gebouwen te versieren. Burgers mochten niet zo maar bezig zijn met de verfkwast!

Oh even opletten, wij moeten duidelijk even gas geven onze gids is er vandoor gegaan, met haar korte pootjes ging zij als een speer de heuvel op en af. Zij stond ons op te wachten bij een speciaal paviljoen (Juhamnu). Dit is de historische bibliotheek gelegen op een heuvel met een mooie lotusvijver er voor. Op al onze locaties heeft onze speciale gids een prachtig verhaal. Wij wandelen verder door het uitgestrekte natuurlijke landschapspark over beboste wandelpaden. Wij zijn bij de Bullomun-poort: Een stenen poort die is gehouwen uit één stuk steen heel apart. Het verhaal hierbij was o.a. dat de poort gezondheid en een lang leven symboliseert. Als je er onderdoor ging dan werd je jonger. En ja hoor daar ging zij weer al toeterend met haar mond en handen beelden zij uit dat de koning door de poort heen en weer ging, IN UIT IN UIT...
Dan heb je nog de Aeryeonji Vijver & Aeryeonjeong: Een charmante vijver die bekend staat om zijn rust en schoonheid en aansluitend een traditioneel huis de Yeongyeongdang met 99 kamers dat het leven van de aristocratie weerspiegelt. Wij eindigde bij de Buyongji Vijver & Buyongjeong Paviljoen. Een iconische lotusvijver met een paviljoen dat boven het water zweeft. Hier zijn menige film opnames gemaakt. Wij mochten zelf op eigen gelegenheid terug wandelen. Wat een weelde en pracht zeer de moeite waard.
 

Als je de Secret Garden bezoekt, dan kun je ook meteen het paleis meepakken. Uiteraard gaan wij hier toch nog even wat bekijken. Maar mogelijk zijn wij er dan toch ook snel mee klaar. Wij hebben vandaag best wel veel gedaan en behoorlijk wat cultuur opgesnoven. Het was hier verder niet super bijzonder. Wij zijn bij een drietal paviljoens binnengegaan. Bij de troonzaal Injeongjeon in deze zaal werden de staatszaken afgehandeld en vonden kroningen plaats. Verder bij het kantoor van de koning Seonjeongjeon, met een zeldzaam blauw pannendak. Als afsluiter een rustig, sierlijk wooncomplex Nakseonjae zonder felle kleuren, waar de Koninklijke familie woonde.
Wij zijn beide moe en de benen willen bijna niet meer. Even naar de overkant naar ons hotel, voor een korte rustpauze en dan weer door naar onze kippentent, gelukkig vlakbij.

Donderdag 16 april ’26
Wij gaan vandaag naar Jeonju en hoeven gelukkig geen bus vooraf te boeken en zijn dus pas even over tienen op pad. De VVV dame heeft ons haarfijn uitgelegd hoe wij bij het busstation moeten komen. Met bagage en al op pad, eerst zo’n 2 á 300 meter lopen naar een metro ingang. Judith wilde met de lift naar beneden, wat wel de beste methode is. Beneden arriveren wij in een soort winkelstraat, wij gokken links af. Toch maar even vragen en gelukkig dat klopt. Een jongeman iets verderop vragen wij weer en hij geeft aan dat wij de volgende lift moeten nemen en beneden links af moeten gaan. De lift was er gelukkig nog niet en hij kwam plotsklaps hijgend aangerend, nee het moet toch de roltrap rechts naar beneden zijn. Hij loopt vervolgens met ons mee en gaat zelfs de metro met ons in. Hij heeft het over zijn vriendin die uit Brussel komt. Engels gaat hem heel gebrekkig af en Brussel kon hij niet uitspreken. Hij deed zijn best. Bij de volgende halte gaan de deuren bijna dicht en hij springt  er nog net op tijd uit. Blijkbaar moet hij ergens anders naar toe! Wij zitten in de juiste metro en passeren bovengronds de Han rivier. De halte waar wij eruit moeten heet “Express Bus terminal”. Dit blijkt een kolossaal winkel centrum te zijn. Het lukt ons de borden te volgen tussen en langs de een na de andere luxe winkel, naar de juiste busterminal. Er blijken meerdere bus maatschappijen en dientengevolge terminals te zijn.

Wij kopen een ticket en zitten in een zeer luxe bus met ruime brede stoelen. Er zitten welgeteld incl. ons tweeën 7 passagiers in de bus. De twee plaatsen direct achter de buschauffeur zijn nog leeg maar wij mochten daar niet zitten. Exact op onze plaatsen conform onze ticket moeten wij ons installeren. De hele rit naar Jeonju over een afstand van z’n 145 km stappen er geen andere passagiers in. Het is een luxe vervoer. Het landschap is niet spectaculair te noemen. Het eerste half uur rijden wij nog steeds door de buitenwijken van de stad Seoel. Wij passeren de een na de andere woontoren van al gauw 30 verdiepingen hoog met een uitzicht op wat braak liggend terrein. Wat op valt is dat er bijna nergens zwerfvuil te bekennen is. Rond kwart over drie arriveren wij bij de busterminal in Jeonju. De overstap in een taxi gaat soepel en wij arriveren redelijk op tijd bij onze accommodatie. Wij verblijven twee nachten hier in een traditionele Hanok huis. De inhoud van het huis is simplistisch, geen tafels en stoelen een klein tafeltje met een tv en een lampje erop. Een dun matras in drieën gevouwen ligt aan de kant op de kale houten vloer. Het linnengoed een dekbed en een paar kussens liggen er boven op. Badkamer is niet al te groot maar voldoet. Alles is piekfijn schoon. De eigenaresse Kim verwelkomt ons met een glimlach en is zeer behulpzaam. Zij geeft de nodige eerste informatie over de omgeving, de bank en waar de toeristen informatie is. Vervolgens laat zij de keuken zien waar ons ontbijt wordt aangeboden. Zelfservice alles ziet er goed uit. Koffie en alle andere dingen kunnen de hele dag daar worden genuttigd. Haar huis is aan het begin van de straat die verder het Hanok dorp binnengaat.

De stad heeft ook op cultureel vlak veel te bieden. In het Jeonju Hanok Maeul staan meer dan 800 traditionele hanok’s die te bezichtigen zijn. Deze Hanok huizen met hun kenmerkende gebogen daken en unieke architectuur, biedt het een authentieke historische ervaring. Het dorp staat daarom ook bekend als de bakermat van de Joseon-dynastie. In vele hanok’s worden tegenwoordig workshops gegeven, zoals het maken van papier. Want ook daar staat Jeonju om bekend; om het maken van ‘hanji’, Koreaans papier dat nog steeds veel wordt gebruikt. In het Jeonju Korean Paper Institute, gevestigd in een leuke hanok in één van de vele steegjes, kunt je het proces van papier maken van dichtbij meemaken.

Wij trekken er direct op uit en zijn uiteraard direct in het meest en mooiste gedeelte van Jeonju. Het is redelijk rustig wij lopen niet door de specifieke Hanok wijk omdat wij geld moeten pinnen en info willen vergaren bij de VVV. Wij lopen dus door vrij luxe straten met de nodige winkels. Het dorp dateert uit de vroege 20e eeuw en combineert historische sfeer met moderne gemakken en vooral de wijken Pungnam-dong en Gyo-dong, bieden een levendige mix van cultuur, geschiedenis en lokale gerechten. Blijken wij daar dan ook precies te verblijven. Jeonju stad staat verder bekend als geboorteplaats van het meest bekende Koreaanse gerecht Bibimbap en is daarmee zó geliefd om haar gastronomie, dat de ‘Taste City’ door UNESCO is benoemd tot Creative City of Gastronomy.

Wij lopen wat op en neer. De bank is niet gelukt geen Engelse ondersteuning. De VVV daarentegen wel gek genoeg is het ons gelukt de ingang te vinden van het VVV kantoor. Die bleek te zijn binnen in een openbaar toilet, nadat je binnen bent moet je direct naar rechts en loopt je het VVV kantoor in.

Judith wilde perse het lokale gerecht eten. Dus dan moet het ook maar in de zaak, waar de opa van de eigenaar, dit product ooit heeft geïntroduceerd. Maar wat is Bibimbap precies. Een rijstkom bedekt met allerlei gekruide, gebakken groenten, gemarineerd vlees (meestal rundvlees), een gebakken ei met de dooier naar boven, afgemaakt met een snufje sesamzaad en een flinke klodder zoet-pittig-hartige Bibimbap saus. Let op, deze saus is zo geweldig dat je in principe elke groente en elk soort vlees kunt gebruiken en je Bibimbap zal heerlijk zijn! Meng alles door elkaar tot één heerlijke, grote brij en smullen maar!

Hier is niets mis mee gezegd het smaakte erg lekker en vooral een van de onderdelen het wordt pannenkoek genoemd maar het is meer een omelet met beef en wat speciale saus.
Op weg terug naar onze accommodatie overwegen wij nog een kop koffie te gaan halen bij een plek waar wij vanmiddag ook al hebben gezeten. Een leuke cafetaria ingericht als huiskamer uit 1938 met heerlijke lunchgerechten en de nodige lekkere gebak en cake. Maar nee, wij besluiten laten wij maar een bak koffie drinken bij onze eigen accommodatie. Deze beslissing werd erg cruciaal. De keukendeur was dicht en ik dacht op slot. Judith draait zich om en verstapt zich op de oneffen stenen trede en gaat onderuit. Met veel pijn aan haar pols en wat schaafwonden tot gevolg. Wij bellen Kim en zij is in een mum van tijd ter plaatse. De deur blijkt overigens niet op slot !! Wat nu met de taxi naar het Ziekenhuis. Daar behandelen zij geen buitenlanders. Er moet gelijk betaald worden, boter bij de vis. Veel telefonisch overleg met Euro Cross helpt niet, een fax met de mededeling dat alles betaald gaat worden is, volgens het ziekenhuis, nooit aangekomen. Nadat ik heb aangegeven desnoods zelf ter plekke te betalen wordt Judith opgenomen en krijgt een bed. Zij wordt verkleed en krijgt een ziekenhuis pyjama aan. Een infuus met een pijnstiller wordt aangesloten. Er wordt werk van gemaakt om röntgen foto’s en een scan te maken. Er wordt bevestigd dat de linker pols is gebroken, Judith had dit al zelf aangegeven. Wat nu ze moet geopereerd worden en dat kan pas over een paar dagen! Vervolgens moet zij dan 3 weken in of bij het ziekenhuis blijven. Daar bovenop spreken zij bijna geen Engels, zelfs de arts niet. Via Kim kunnen wij wat communiceren. Judith ziet het niet zitten deze aanpak plus dat zij het niet vertrouwd dat alles goed gaat in verband met haar medicatie. Judith wordt pas van haar infuus los gekoppeld nadat ik heb betaald. Maar ik wil pas betalen nadat ik een brief heb gehad van de arts met toelichting van zijn bevindingen en de röntgen foto’s heb gekregen. Dat lukt in zoverre wij krijgen een Cd-rom met de röntgen foto’s erop moeten wij aannemen, daar hebben wij niets aan, die kan ik niet ter beoordeling doorsturen naar Nederland. Uiteindelijk mag ik foto’s maken van beelden vanaf de terminal. Ik maakte 4 foto’s en liet die Judith zien of dat genoeg was. Dat werd bevestigd. Gevolg pyjama ingeleverd en na 5 uur daar rondgehangen te hebben komen wij s’ nacht om 01:30 terug. Gelukkig wij kunnen eindelijk plat en kunnen onze matrasjes uitproberen. Er zit niets anders op de reis is definitief klaar. Wij moeten terug naar Nederland. Wij hebben verbazingwekkend wonderbaarlijk nog redelijk tot goed geslapen ook allebei.

Vrijdag 17 april '26
Het is vandaag de 6 dag na ons vertrek vanaf Schiphol, buiten regent het pijpenstelen. De weergoden leven met ons mee. Er valt veel te organiseren vandaag, zodoende gaan wij al snel naar onze 1938 huiskamer, alwaar wij lekker kunnen zitten en een tafel hebben. Nadat wij alle gegevens uitvoerig hebben doorgestuurd geeft Euro Cross aan dat de artsen in Nederland gaan beoordelen wat te doen. In de tussentijd komt Judith er achter dat de foto’s die ik gemaakt heb en doorgestuurd heb naar Nederland van de rechterhand zijn en niet van de linker met de breuk. Dit ook doorgegeven aan Nederland en met het telefoon nummer van het ziekenhuis erbij en haar patiëntencode. Verzocht of zij dat nu zelf verder willen gaan navragen daar. Wij kunnen nu verder niets anders doen dan afwachten van wat de reacties zijn vanuit de instanties in Nederland. Er is moeizaam contact. Wij horen ruim 1,5 uur niets vanuit Nederland en bellen nog maar even met Euro Cross. Er wordt bevestigd dat zij onze mails hebben ontvangen en bezig zijn. Wij zijn inmiddels al uren bezig. Nog een uur later worden wij gebeld door iemand. Wij moeten hem vragen wie hij is. Met het “Zilverenkruis” zegt hij en begint allerlei vragen te stellen die wij al lang in werking hadden gesteld bij Euro Cross. Ik raak een beetje geïrriteerd omdat ik denk dat men niet hebben gecommuniceerd met elkaar! Temeer omdat zowel Judith als ik al bijna op 95% zitten van onze buitenbundel budget van ons telefoonabonnement. Beide opgehoogd. Ook hij is kort en deelt ons plotsklaps mede dat, omdat Judith heeft aangegeven niet te willen laten opereren in Zuid Korea, hij de zaak doorverwijst naar de ANWB. Vanaf nu is het een zaak voor de reisverzekering, zegt hij. Hij zegt er nog bij dat hij het gaat doorgegeven aan hun en wij zullen dan van de ANWB meer horen. Dit gesprek was voor ons toch ook onverwacht en volgens ons was hij niet geheel duidelijk wie hij was en waarom hij belde.  Achteraf denken wij dat dit de arts was die beoordeelt heeft, met wel of niet de juiste gegevens, wat te doen!

Weer in de afwacht modus. Ik moet van Judith de ANWB bellen omdat wij niets van hun horen. Dat heb ik nog een uur gerekt en uiteindelijk kon ik dit verzoek niet langer tegenhouden. Het is inmiddels half vier in de middag. Ik krijg een man aan de lijn en voordat ik wat kan zeggen, zegt Judith maar een woord luid en duidelijk HELP. Wij zijn daardoor alle drie even van slag af. Verder hebben wij een goed gesprek en wij krijgen het idee dat hij wat voor ons gaat doen. Wij nemen nog maar even wat te drinken en te eten bij onze gastheer. Bezoekers komen binnen en gaan. Wat ons opvalt is dat 95 % van de bezoekers groepjes van 2 tot zelf 6 meestal jonge dames zijn. Er worden door hun in de tussentijd menige foto’s gemaakt van elkaar. Ondertussen zijn wij ook zelf al aan het uitzoeken hoe terug te vliegen. Lufthansa, onze maatschappij waar wij mee vliegen deze keer, is niet bereikbaar die staken nog steeds. Dus om uit te zoeken wat onze mogelijkheden zijn om onze retourvlucht van 15 mei aan te passen, lukte niet. Veel nog wel betaalbare vluchten gaan allemaal via de golfstaten. Andere zijn 2 á 3 duizend pp. Wij hebben met Whatsapp intensief contact met onze kinderen o.a. om te laten uitzoeken wat is de actuele situatie daar in de golfstaten en of er kans is op verbetering. Is het mogelijk om een ticket via de golfstaten aan te schaffen. Met grote kans dat wij daar vast komen te zitten. Niet bevorderlijk voor de pols die snel moet worden geopereerd.

Er is weer een uur verstreken en wij bellen opnieuw met de ANWB. Wij krijgen een vriendelijke dame aan de lijn en zij bevestigd dat onze man, die wij eerder gesproken hebben, flink aan het werk is gegaan. Hij heeft ook een paar keer geprobeerd te bellen met ons! Zij stelde ons gerust en deelde mee dat er wordt gezocht door hun hoe ons zo snel mogelijk thuis te krijgen. En stelde een heleboel zinnige vragen aan Judith i.v.m. die mogelijke terugvlucht. Zij zal ons zodra er iets definitief is ons direct informeren. Eindelijk werden wij wat rustiger, er gebeurd wat. Het is inmiddels over negen uur in de avond en de huiskamer van 1938 staat op het punt te gaan sluiten. De hele dag zelf geen last gehad van de regen, bezoekers kwamen met paraplu’s binnen. Niets gemist dus. Terug in onze accommodatie Kim geïnformeerd dat wij nog niets weten. Wij moeten daar morgen wel weg zij is volgeboekt. Onze  bus die zij geboekt heeft voor morgen naar onze volgende bestemming, voordat Judith gevallen was, heeft zij voor ons voorlopig gecanceld. Wij kunnen onze boekingen voor de volgende twee plaatsen 2 en 4 overnachtingen niet meer gratis annuleren. Hun wel geïnformeerd. Als wij languit in onze accommodatie op onze matras liggen komt het verlossende mailbericht binnen dat er een retour boeking gemaakt is voor maandag 20 april met de KLM via Parijs naar Amsterdam. Wij vliegen Business class. Wij kunnen slapen en morgen de rest regelen. Waar gaan wij naar toe morgen?

Zaterdag 18 april ‘26
Wij worden iets geruster wakker, de regen is verdwenen en de zon staat al weer hoog aan de blauwe hemel. Het moest zo zijn gisteren de hele dag regen. Wij hebben beslotende onze kamer leeg te maken en onze spullen vandaag in de keuken te stallen. Kim heeft gecheckt en de kamers hier vlakbij in het Hanok dorp waren allemaal of te duur (ZATERDAG) of niet meer beschikbaar. Wij hebben een goed en goedkoop hotel gevonden in een heel ander deel van Jeonju en die geboekt voor één nacht. Hierdoor kunnen wij vandaag hier “in the place to be” blijven en nog wat verloren tijd inhalen van gisteren. Eind van de middag begin van de avond gaan wij dan met een taxi naar dat andere hotel. Kim gevraagd zo een bus te boeken voor morgenochtend van Jeonju naar Seoel terug. Ons hotel in Seoel gebeld en daar kunnen wij dan één nacht terecht en wij krijgen de geboekte en betaalde 3 nachten van 12 t/m 15 mei terug gestort. Einde regelwerk voor dit moment.

Nog even de toerist spelen voor zover dat kan met de ingepakte pijnlijke arm van Judith gaat. Het is bijna half elf en duidelijk zaterdag. Dit deel van de stad is volgelopen. Bezoekers de meeste Koreanen zelf en ook uiteraard buitenlandse toeristen komen af op dit bijzondere deel van Jeonju. Omdat wij er midden in zitten, passeren er veel onze tuin van Kim, op weg voor een rondwandeling tussen door de Hanok-huizen.  Hemelsbreed zitten wij op 150 meter afstand van “de spin in het web” de Gyeonggijeon Shrine (waar het portret van de stichter van de Joseon-dynastie hangt) een van de belangrijkste locaties hier.  Veel bezoekers lokaal en toeristen, lopen in de gehuurde traditionele kleding (hanbok) rond. Gelukkig iets verder van ons vandaan aan de rand van de belangrijke historische trekpleister heerst een drukke, gezellige en ontspannen sfeer. Overal genietende mensen die erop uit trekken met het hele gezin. De commercie speelt hier ook duidelijk op in, met een hoog kermisachtig karakter. Je kan overal pijltjes gooien, eendjes vissen en lekkere etenswaren scoren of deelnemen aan ambachtelijke workshops.
Nadat wij nog even koffie hebben gedronken met Kim gaan wij ook de wandeling maken. Kim hield vol dat wij vanmiddag of wanneer dan ook haar moeten appen om voor ons een taxi te regelen. Wij hebben een leuke en interessante dag gehad hier. De Gyeonggijeon Shrine bezocht en volgens zeggen een van de mooiste Katholieke kerken van Zuid Korea van buiten bewonderd. Uiteraard nog even “onze” huiskamer uit 1938 bezocht. Wij worden door de personeelsleden met open armen verwelkomt. Hoe kan je het nog beter hebben zo’n warmte die iedereen uitstraalt.

Ons hotel vlakbij het treinstation, in een geheel andere wereld, is perfect en ook daar worden wij als Koninklijke gasten verwelkomt. De eigenaar geeft ons een kamer een verdieping lager met twee bedden i.p.v. een dubbelbed. Beter voor Judith haar arm, zegt hij.

Zondag 19 april ’26
Het ontbijt, wat ondanks de goedkope prijs inclusief is, overtreft alles. De eigenaar met zijn vrouw runnen zelf het 30 kamers grote hotel. Wij zijn een van de weinige gasten en zien verder ook niemand. Op de vierde verdieping worden wij verwacht in zijn redelijke grote eigen keuken, met uitzicht op een in aanbouw zijnde nieuw busstation. In de toekomst zullen er dus veel meer gasten zijn hier. Niet alleen het eten wordt met liefde opgediend, hij blijft er ook al die tijd bij en heeft leuke anekdotes te vertellen. Ga niet al de ingrediënten opsommen maar neem het van mij aan lekker en heel uitgebreid.
Wij hebben nog even de tijd erna om nog wat rust te nemen op de kamer. Tien minuten voor de afgesproken tijd klopt hij aan om de koffers te helpen naar beneden te brengen. De door hem gebelde taxi is er nog niet. Bezorgt vertel hij de chauffeur waar wij heen moeten en drukt de chauffeur 10.000 Won in de handen. Wij zwaaien naar hem bij het wegrijden.
De bus terug naar Seoel is soepel gevonden bij de terminal. Het is zondag en druk op de weg de 4 soms 5 baans wegen zijn vol met verkeer. Her en der en zeker als wij Seoel nadere zijn aardig vol met wat files. Er wordt ook rechts gereden in Korea. Men houdt zich niet aan zoveel mogelijk rechts rijden en links inhalen. Aan alle kanten wordt er gepasseerd. De linkse baan, vaak aangegeven met een blauwe streep, is alleen voor bussen. Met gevolg dat ook onze bus er met een snelheid van 80 á 90 km, langs de stilstaande files banjert.
Terug in de Metropool, koffers in onze eigen kamer 307 gezet en op pad naar onze VVV dame. Er moet namelijk nog een hobbel genomen worden morgen heel vroeg naar de luchthaven Incheon. Wij weten de weg maar hoe nu om te gaan met onze bagage. Wij worden daar bij de VVV info post door twee jonge dames verwelkomt, onze dame werkt vandaag niet. Beide waren zeer vriendelijk en doortastend. Er zijn twee opties ‘n taxi of de speciale luchthaven bus. Aangezien de halte van de speciale luchthaven bus 6011 niet ver van ons hotel verwijderd is, zou dat kunnen. De enige hobbel voor onze bagage is dus van het hotel naar de halte. Bij aankomst bij de luchthaven heb je gelijk karretjes. Met een taxi heb je geen bagage probleem maar die is ruim drie keer zo duur. Wij kiezen toch voor de bus mede omdat onze ervaring van de files van zo juist de doorslag gaf. Het is immers spitsuur morgen vroeg. Wij moeten naar terminal 2 ook dit is belangrijk om te weten. Wij moeten namelijk op tijd ons melden bij de KLM omdat wij niets hebben geen tickets en boarding passen. Wij hoeven dus ook niets te regelen qua online inchecken?
De middag verder gevuld met een bezoek aan een van de vele cafetaria’s om de inwendige mens nog even te verwennen. Later nog door onze smalle gezellige straatje op weg naar een restaurant. De "kip en bier" tent is gesloten vandaag.

Maandag 20 april ‘26
Wekker gaat al vroeg af. Wij verlaten zachtjes ons Noble hotel, de receptie is nog niet bemand. Het lukt ons om de bagage, net als gisteren toen wij terug kwamen vanuit Jeonju, met ons mee te nemen naar de bushalte. De bus is iets te laat wij stappen samen met een andere dame in de bus. Bagage onderin en even betalen! Nou dat is een probleem in tegenstelling tot alle informatie vooraf, accepteert hij geen creditcard. Ons cash geld hebben wij gisteren allemaal opgemaakt in het restaurant. Wij moeten de bus uit….  Ik pruttel wat tegen en omdat hij geen Engels spreekt is het allemaal wat onduidelijk, behalve dat hij onze creditcard houdt en gaat rijden. Wij wachten maar af. Bij terminal 1 loopt de hele bus leeg. Zonder iets te zeggen gaat de chauffeur naar buiten en laat bij een beambte die daar op de stoep staat de prijs voor de bus met onze creditcard scannen. Zwijgend douwt hij de creditcard met een bewijs van betaling in mijn handen. Gelukkig ook weer opgelost. Wij gaan toch een beetje twijfelen omdat wij alleen achterblijven in de bus. Tweemaal gecheckt dat wij bij terminal 2 moeten zijn, dat moet goed zijn. Het klopt.
Toch nog een positief einde van onze vakantie. Wij genieten uitvoerig van de weelde in de Korean Lounge waar wij met onze Business Class boeking binnen mogen. Zelfs voor Judith nu een welkome verrassing. Zij kan er nu ook van genieten de eerste keer in Zuid Afrika was dat minder voor haar. De vlucht was lang bijna 14 uur maar de plek in de BC een aangename verrassing. Wat een ruimte , wat een verzorging incl. een pleister voor mijn hoofd…. In Parijs heeft Judith begeleiding aangevraagd. Dat ging voor iets meer dan de helft goed,  gelukkig al in de juiste terminal en vlakbij de Gate. Plotsklaps stak er een kind juist voor de elektrische driedelige rolstoel voor langs. Een snelle stop veroorzaakt dat het vervoermiddel niet meer wilde starten. Judith gaat lopend verder. Ik ben lopend sneller en heb dat dus niet meegemaakt. Maar als ik bij de gate F35 aankom krijg ik te horen dat ik te laat ben en het vliegtuig niet meer in mag. Ik opper dat Judith wordt gebracht door de assistentie en ik niet weet waarom zij er nog niet is. En ook dat wij BC reizen en ja hoor daar komt Judith een beetje buiten adem aangelopen. Wij mogen gelukkig nog naar binnen. Maar mogelijk is het onze schuld dat het vliegtuig het vertrek slot gemist heeft om de luchthaven te verlaten, gevolg wachten. Op Schiphol moeten wij vervolgens wederom bijna 2 uur wachten op een van onze tassen. Gelukkig zijn wij niet de enige en heeft een andere passagier een tracker in zijn koffer. Wat blijkt, hij constateert dat zijn koffer op een karretje buiten vlakbij de band staat. Het bagage personeel is naar huis gegaan hun werktijd zat erop en heeft het daar gewoon laten staan. Afin ook dat wordt gelukkig opgelost, door bemiddeling van het KLM personeel. Op naar huis, op naar ons eigen bedje.

Dinsdag 21 april '26
Wij zijn weer thuis en hebben een hele ervaring meegemaakt. Zuid Korea is prachtig en mogelijk komen wij in de gelegenheid en kunnen wij poging twee ondernemen in de toekomst.

PS 1: Even voor de duidelijkheid verslagen maak ik hoofdzakelijk voor mij zelf en onze kinderen . Maar die lezen deze helaas bijna nooit! Pas als zij zelf naar dezelfde landen gaan wordt onze verslagen er op na geslagen.  Gelukkig zijn er wel genoeg anderen die onze verslagen wel leuk vinden en lezen. Sorry dat dit verslag wat intensief is qua medische uiteenzetting. Mijn excuses hiervoor.

PS 2: Even tot slot wij zijn zo juist bij de huisarts en het AMC geweest en dit is hoe wij er nu voorstaan. De Spoedeisende Hulp in het AMC hebben ons verhaal, scan en röntgen foto’s bekeken. Wij werden heel goed en snel geholpen. Na veel overleg met verschillende medici hebben zij besloten te gaan proberen de breuk recht te zetten. Daarvoor kreeg Judith een naald in haar gebroken pols met een verdovingsmiddel. Vervolgens naar de gipskamer. Daar werd de breuk rechtgezet en meteen in gegipst. Weer een röntgen foto gemaakt en die gaf aan dat de breuk recht staat. Iedereen blij, volgende week een controle foto en als het goed is na 3 á 4 weken het gips eraf. Als het niet goed is volgende week, dan moet er alsnog worden geopereerd.