TEN SLOTTE KINSTON (ONTARIO) ONS DOEL VAN DE REIS DE CONVOCATION VAN SASKIA. (4)

Donderdag 25 juni 2026
Het wordt tijd om op weg te gaan naar Kingston waar wij Saskia zullen ontmoeten. Nog even gauw een duik in het verwarmde zwembad voordat wij gaan ontbijten in de grote ontvangst zaal. De bestelling wordt individueel opgenomen en is aardig uitgebreid. De locatie waardig.
Voor wij vertrekken gaan wij eerst het terrein van Timber House Resort nog even rond wandelen naar de waterkant en het privé strand. Er staan veel stacaravans, de een nog mooier dan de andere, die meer lijken op gelijkvloerse bungalows. Wij spreken enkele mensen en men woont hier ook permanent. De bungalows zijn eigendom maar voor de plek op het  Resort moet worden betaald. David de eigenaar die wij tweemaal gesproken hebben loopt duidelijk  binnen.
Wij hebben telefonisch contact met Saskia en spreken af dat wij zo ongeveer tussen 3 en 4 uur vanmiddag zullen arriveren bij Pieter in Kingston. Op advies van David nemen wij de binnen weg langs het strand richting Picton. Dit is een mooie rustige route met weinig verkeer. Wij rijden Picton binnen, het is best druk in de hoofdstraat zowel het verkeer op de weg alsook de winkelende voetgangers. Het centrum kan best bruisend genoemd worden. Het is duidelijk het meest levendige centrum van de regio. De hoofdstraat is vol met diverse soorten winkels, cafés en galerieën. De meeste gebouwen hebben  een mooie gevel zowel van steen als van hout. Het begint langzaam te regenen als wij de auto parkeren op het terrein van een winkelcentrum. Wij hebben een doel het kopen van een nieuwe zwembroek. Ondanks de gelukkig nog niet harde regen lopen wij de hoofdstaat op en neer. Terwijl wij een sanitaire stop maken in een best duur hotel, ontdekt Judith in de shop bij de receptie een mooie hoed. Helaas de prijs is ruim 235 Can dollars. Voordat wij de ferry nemen bij Glenora stoppen wij nog bij “Lake on the Mountain”. Wij rijden naar boven wat best stijl is en als wij boven zijn dan begrijp je de naam beter. In de vallei beneden waar wij net vandaan komen is het water in de Bay of Quinte zo’n 60 meter lager dan het water in het meer op de berg.
Wij bestellen wat te drinken en te eten en de ober is net weg als wij merken dat het best wel al laat is. Wij komen wat in tijd nood om ons te houden aan onze afspraak met Saskia. Wij hebben nog nooit zo snel gegeten als daar. Weer beneden bij de Bay of Quinte,  op naar de ferry een kleine 5 km verderop. Helaas wij hebben wat pech nadat wij netjes in een rijtje auto’s hebben staan wachten voor de aankomst van de ferry kunnen wij net als onze voorganger niet meer op de ferry, die is (over) vol. De laatste auto steekt volgens mij zelfs nog wat uit. Dat betekend een klein uur op onthoud. De ferry vaart om het half uur. De tocht zelf over het snel stromende water gaat soepel. Wij hebben een mooi uitzicht op beide oevers. De laatste kilometers als wij de buiten wijken van Kingston bereiken zijn bijzonder, De natuur is niet alleen heel mooi groen door de nog steeds harde regen op onze voorruit. Bungalows de een nog mooier dan de andere en dan heb ik het nog niet over de auto’s voor de deur.
Pieter komt als eerste naar buiten als wij de auto om over vijven naast zijn huis parkeren. De eerste ontmoeting is gelijk oké. Het lijkt mij een toffe vent met een vriendelijke uitstraling. Wij kennen Pieter niet. Hij is een van de professoren van het project Bear Watch waar Saskia haar PhD mee heeft gedaan. Een Canadees maar van origine een Zuid Afrikaan. Saskia komt ook naar buiten en ook haar hebben wij al een tijdje niet gezien. Zij is gisterenavond met het vliegtuig uit Amsterdam aangekomen in Toronto en gelijk doorgegaan met de bus naar Kingston. Wij omhelzen elkaar brengen onze spullen naar binnen. Al gauw lopen wij door het huis, op de bovenverdieping  hebben wij een “eigen” slaapkamer en een gedeelde badkamer en woonkamer. Beneden is een grote keuken met een eettafel. Wij zien noch horen iets van  de twee honden die hier ook wonen. Aansluitend beneden is n.l. nog een appartement waar Pieter’s  dochter Bella woont. De honden zijn tijdelijk even opgesloten in haar appartement. De tuin is gelijk de volgende ontdekking. Pieter is trots en dat mag hij ook zijn op dit stuk grond. Met veel moeite heeft hij hier een heerlijke verblijfplaats gecreëerd. De gehele indeling zowel binnen als buiten doen erg Afrikaans aan, gezellig maar overal spullen. Wij voelen ons meteen thuis hier. Het komt hoofdzakelijk door de instelling van Pieter die wij meteen mogen. Zijn huis is de woning geweest van de voormalige warden van de gevangenis hier vlakbij. Als wij tijd hebben kunnen wij daar nog een bezoekje brengen. De gevangenis is nu een museum.
Buiten in een mooie vierkante overkapping met open zijkanten, voorzien van afsluitbare muggengordijnen, leren wij elkaar beter kennen onder het genot van een drankje. Wij hebben niet zo veel tijd omdat de wedstrijd Nederland - Tunesië om zeven uur begint. Daarvoor verkassen wij naar binnen naar de woonkamer op één hoog. Pieter laat de honden los en wij maken kennis met hun maar ook meteen met Bella. De honden vallen mee, met een spuitbus met water zijn ze te kalmeren. De honden zijn nog jong en uit enthousiasme springt vooral één graag tegen je aan. De tijd vliegt. Nederland wint. En wij gaan naar bed. Een heerlijke start van ons bezoek hier.

Vrijdag 26 juni 2026
De dag waar alles om draait is aangevangen. Saskia is al vroeg met een taxi vertrokken naar het gebouw “Slush Puppy Place” een multifunctioneel gebouw in het centrum van Kingston. Het is nog een beetje spannend voor Saskia omdat zij nog het een en ander moet regelen daar, o.a. haar kleding.
Pieter, Judith en ik hebben gezamenlijk een ontbijt beneden in de eet/keuken.
De “Convocation” begint om 10 uur.
Een convocatieceremonie is een officiële academische plechtigheid waarbij diploma's, certificaten of graden worden uitgereikt aan afgestudeerden. Hoewel afstuderen simpelweg betekent dat aan alle academische eisen is voldaan en dat de universiteit de diploma-uitreiking heeft goedgekeurd. Tijdens deze bijeenkomst dragen studenten en docenten traditionele toga's en hoofddeksels. Een voor een betreden de studenten het podium en wordt hem of haar naam en hun vakgebied genoemd. Zij worden individueel geëerd en toegejuicht door docenten, familie en vrienden.
Wij worden geacht z’n 1,5 uur van te voren aanwezig te zijn.  Het is een drukte van jewelste voor de deur. Parkeerplaatsen dichtbij zijn overvol. Overal studenten en gasten die allemaal onderweg zijn naar de ingang en/of naar enkele stalletjes buiten die hoofdzakelijk bloemen maar ook knuffels verkopen. Er wordt grif geïnvesteerd in die spullen. Soepel passeren wij de entree waar wij op de lijst staan. Saskia heeft ons geappt. op zoek te gaan naar het vak 104/105. Dit blijkt als wij binnenkomen precies aan de andere kant van de zaal te zijn. De zaal is multifunctioneel en wordt gebruikt ook voor sportwedstrijden, toneel/cabaret optredens, concerten en congressen. Wij zitten dus al vroeg op de tribune en hebben een goed zicht op het podium en de zaal die vol staat met pakweg z’n 700 stoelen. Estelle vindt ons ook en kan gelukkig nog naast ons zitten. Iedere afgestudeerde heeft maar vier toegangskaarten om gasten mee te nemen. Estelle hebben wij ontmoet 5 jaar geleden hier. Zij en haar man ook ’n Pieter heeft Saskia ontmoet en zijn goede vrienden geworden. Zij heeft veel aan Estelle & Pieter gehad. Klok slag 10 uur begint de ceremonie de studenten komen binnen lopen van verschillende kanten onder begeleiding van Schotse doedelzak spelers. Dit is een spectaculair gebeuren en klinkt mooi door de akoestiek van de zaal. Eerst zijn er een paar officiële sprekers daarna worden de acht PhD kandidaten een voor een voorgesteld. Saskia is de 2 persoon die wordt gefeliciteerd door een 4 tal belangrijke personen van de Queen ’s University. Zij is gekleed in een rode/gele toga met een zwart hoofddeksel, het staat haar goed. Nadat de zes PhD kandidaten voorgesteld zijn blijven zij meteen op het podium, zij zijn nu officieel onderdeel van de Universiteit. Een hogere opleiding als PhD is namelijk niet mogelijk in de Universitaire wereld. Aansluitend komen de andere afgestudeerde gekleed in een donker blauwe toga, een voor een ook langs de 4 Bobo’s van de universiteit.  Zij gaan meteen daarna terug naar hun plaats in de zaal. Wij hebben het ingeschat maar er zijn z’n 600 á 650 studenten waarvan maar zo’n 10% mannen zijn, de rest allemaal vrouwen. Als de laatste is voorgesteld moeten wij allemaal staan en volgt het Canadese volkslied. Dit blijft ook altijd heel plechtig overkomen. Het duurde ruim 2 uur deze hele ceremonie. Ver na 12 uur lopen wij naar buiten. Als trotse ouders kunnen wij Saskia als eerste feliciteren gevolgd door Pieter & Estelle. Wij zijn zeer vereerd te zien hoe Pieter laat blijken ook heel super trots te zijn op Saskia. Het is duidelijk hij wil heel graag in de toekomst met haar werken, waar dan ook. Hij verteld heel veel van haar te hebben geleerd. Estelle heeft nog een andere afspraak en moet helaas direct weg. Met z’n vieren gaan wij naar het centrum van de stad. Te midden van prachtige statige universiteits gebouwen worden de nodige foto’s gemaakt. Aansluitend gaan wij het bezegelen met een uitgebreide late lunch, voorafgaand met een heerlijke cocktail. Wij blijven heerlijk in de zon op het terras zitten en sluiten daarna onze 4 gangen lunch tevreden af. Wij lopen nog wat door het centrum en gaan terug naar onze auto Natascha. Wij zijn alle vier toe aan wat tijd om wat te relaxen en gaan terug naar Pieters huis. Een enerverende dag komt ten einde.

Zaterdag 27 juni 2026
Vandaag hebben wij niets echt gepland. Het is de bedoeling om een aantal dagen met Saskia wat te ondernemen. Saskia heeft het plan opgevat om wat te gaan wandelen in een mooi groen (stads) park. Eerst maakt Pieter gebruik van onze aanwezigheid om zijn huurauto terug te brengen bij de verhuurder. Het is zaterdagochtend en het is heel druk bij de verhuurder met gevolg dat het toch wat langer duurt. Wij komen ook pas aan tegen sluitingstijd en zaterdagmiddag en zondag zijn zij dicht, dus druk.
Begin van de middag vertrekken wij drieën naar het park “Lemoine Point” Dit park is ontzettend groot en grenst voor een groot stuk langs het Ontario meer. De wandelpaden zijn over het algemeen goed verzorgd en onderhouden. Er zijn hier ontzettend veel eekhoorns en vrij tamme kleine schattige chip Munks met een mooie tekening op hun licht bruine vachtje. Deze laatste zijn totaal niet bang en komen helemaal naar je toelopen. Het blijven schattige beestjes om gade te slaan. Het uitzicht bij het water is interessant vooral de kustlijn is heel grillig met een begroeiing over de rotsige waterkant. Het is een prachtige dag, volop zon en maar een paar kleine grijze wolken aan de licht blauwe lucht. Door de hoge begroeiing hebben wij weinig last van de warmte. Het is rustig qua bezoekers en daarom kunnen wij toch genieten van de niet al te vele vogelgeluiden.
Ons volgende doel is het centrum van Kingston waar dit weekend een uitgebreide bijzondere ART markt is met veel diversen stalletjes. Deze markt is er maar éénmaal per jaar. Het is verbazingwekkend diverse wat er allemaal aangeboden wordt. Vele soorten artiesten/kunstenaars tonen trots hun producten. Saskia is op zoek naar een zeer toepasselijke herinnering aan deze speciale gelegenheid. De afsluiting van een zeer succesvolle periode hier in Kingston. Zij heeft duidelijk twee wensen en die heeft zij ook beide gelukkig kunnen inwilligen. Wij zijn heel blij voor haar. De aanschaf van twee schilderijen, een van de straat in het centrum van Kingston waar zij op uit keek vanuit haar tijdelijke appartement voor het tijdperk “Butter” haar woonwagen! En een tweede een abstracte schets van het Lemoine Point park, waar zij veel waarde aan hecht omdat zij daar veel van de natuur heeft genoten.
Vanwege het relatieve kleine stadscentrum is de kans groot om tijdens deze bijzondere activiteit bekenden tegen te komen. En dat is voor Saskia met haar vele contacten die zij opgedaan heeft hier niet anders. Wij komen Estelle & Pieter tegen. Estelle is zelf ook een artistiek mens en zeer geïnteresseerd in ART in z’n algemeenheid. Pieter daarentegen is een zachte aardige introverte man met vele verrassende kanten. Regelmatig houdt hij zich bezig met zijn hobby’s travestie shows en muziek maken. Met deze laatste versie treedt hij vaak op samen met Estelle, die de begeleidende zang verzorgt.
Ook ontmoet Saskia weer de Nederlandse Anne, die hier in Kingston woont en studeert ook aan de universiteit. Zij hebben elkaar ontmoet op een conferentie in Scandinavië. En kwamen er achter dat zij in dezelfde richting aan de studie waren en ook nog in dezelfde stad.  Omdat Saskia pas eergisteren is aangekomen heeft zij nog geen tijd gehad haar te vertellen van haar aanwezigheid hier.
Wij hebben nog een tijdje met z’n alle wat rondgelopen op het marktje en zijn  daarna met z’n drieën doorgegaan voor een sightseeing door het centrum van deze uitgebreide universiteitsstad. Maar dat is geen probleem.... volgens Saskia is alles op loop afstand. Judith denkt daar duidelijk anders over.
In overleg met Pieter afgesproken dat wij hier wat blijven eten en daarna klaar zijn voor de jacuzzi en het kampvuur. Het kampvuur moet nog even wachten tot later, maar de jacuzzi gaat aan, maar pas nadat Pieter zijn voetbalwedstrijd heeft gezien. Met z’n drieën (Judith haakt af) genieten wij van de bubbels en het warme water. Terwijl wij ook de nachtelijke sterren hemel kunnen zien, met volgens zeggen vanavond een bijzondere maan! Voor mij was het gewoon een normale maan…..

Zondag 28 juni 2026
Nieuwe plannen wij gaan gedrieën er een nachtje vandoor naar Gananoque. Pieter heeft wat tijd vrij gemaakt voor de periode dat wij hier zijn. Maar morgenvroeg heeft hij een belangrijke meeting dus vandaar dit idee. Gananoque is een klein leuk interessant havenstadje gelegen aan de Saint Lawrence-rivier, zo’n 45 km verwijdert van Kingston. Het gebied Thousand Islands wat begint bij de overgang van het Ontario meer naar de Saint Lawrence rivier is hier een natuurlijke grens tussen Amerika en Canada. De schepen van City Cruises bieden meerdere mogelijkheden dit gebied te ontdekken, een van de mooiste bestemmingen, niet alleen in Canada, maar in de hele wereld. (Volgens de brochure van deze Cruise maatschappij.)
Saskia heeft een drie uur durende bootcruise geboekt voor vanmiddag en het bijzondere hieraan is dat ook zij dit nog nooit eerder gedaan heeft. Voordat wij ons begeven naar het haventje rijden wij eerst naar ons 4* Hotel Comfort Inn & Suites, Dit hotel ligt mooi in het centrum van het stadje op loopafstand van de haven en down town. De hotelkamer heeft twee grote 2pers. bedden en incl. in de prijs zijn veel extra’s faciliteiten.
Wij moeten nog even wachten voordat wij mogen boarden op het cruise schip.
Het is een vrij grote boot met drie dekken. Wij instaleren ons op het bovenste dek vol in de zon maar met veel verkoelende wind en een mooi uitzicht. De vele eilanden zijn bijna allemaal bewoont. Wij varen en ontdekken de geschiedenis van de regio en de verhalen van degenen die hier wonen maar genieten ook van de adembenemende uitzichten op de majestueuze landgoederen en kleine eilandjes met huisjes. Tijdens het varen krijgen wij veel informatie. Al vrij snel passeren wij de indrukwekkende “Thousand Islands International Bridge” (Pont des Mille-îles) die Canada met Amerika verbindt. De brug is niet al te breed zo te zien van onderen maar ligt wel zo´n 50 á 60 meter boven het wateroppervlak. Deze brug valt onder het door Amerika onderhouden brugsystemen, is gebouwd in 1937, met toevoegingen in 1959. De grens tussen de twee staten New York (Amerika) en Ontario (Canada) bevindt zich in het midden van de brug.
Een andere interessant weetje is dat het “Zavikon” Island de thuisbasis is van een brug die, met een lengte van slechts 32 voet, wordt beschouwd als de kortste internationale brug ter wereld. Het verbindt een Canadees eiland met een Amerikaans eiland in het midden van de Saint Lawrencerivier. De grensovereenkomst die is opgesteld tussen Canada en de Verenigde Staten verklaart dat geen enkel eiland in twee territoria kan worden opgesplitst. Twee derde van de eilanden in deze groep van de Thousand Islands, behoort tot Canada. Maar de overige aantal eilanden bestrijkt tweemaal zo veel oppervlakte dan die eilanden van Canada.
De bekendste is “Heart” Island (Amerikaans) hier is het magnifieke Boldt Castle and the Boldt Yacht House op gevestigd. De bouw van Boldt Castle begon in 1900 op bevel van de miljonair hotelmagnaat George C. Boldt als eerbetoon aan zijn geliefde vrouw Louise. Boldt Castle is ontworpen als hun zomerdroomhuis. Maar het mocht niet zo zijn, mevrouw Boldt stierf plotseling enkele maanden voor de voltooiing van het kasteel. De heer Boldt was ontroostbaar en stopte onmiddellijk met alle bouwwerkzaamheden op Heart Island, waardoor het pand meer dan zeventig jaar leeg heeft gestaan. Boldt was ook eigenaar van het wereld beroemde Waldorf Astoria Hotel in New York.
De rest van de details van “Thousand Islands” gaan jullie zelf maar bekijken in Canada cq Amerika!
Terug aan wal gaan wij aan de wandel, het is nog steeds heel warm en wij zijn toe aan wat koud helder vocht. Gananoque is niet alleen interessant vanwege dat het de toegangspoort is voor Thousand Islands maar het heeft ook een mooie oude stadscentra. De Gananoque Rivier stoomt door het centrum en heeft een mooi aangelegd park aan weerzijde van de rivier. Er is een kleine stroomversnelling en de fontein aangelegd in het midden van de waterloop en die trekt snel je aandacht. Down Town heeft veel authentieke winkels en huizen met bijzondere gevels. Het is zondagmiddag en daardoor is het wel rustig maar het is toch interessant om hier wat rond te slenteren. Wij verdwijnen echter wel al snel in de schaduw op een terras van een aantrekkelijk restaurant, voorzien van vele verschillende soorten bier pompen. Heerlijk maar alleen de hoeveelheid schuim ontbreekt maar dat heeft in deze situatie geen invloed.
Het zwembad in ons hotel ( ja, Jan weer een!) doet later ook wonderen.

Maandag 29 juni 2026
Ook nu weer een heerlijke ochtend vol vakantiegevoel. Niet al te vroeg vertrekken wij uit Gananoque en rijden langs de kust wat verder omhoog. Op zoek naar mooie binnen weggetjes met uitzichten over de Saint Lawrence rivier. Nou die vinden wij en met de een nog mooier dan de andere prachtige alleenstaande bungalows. Maar niet alleen de huizen maar vaak juist de plek waar die staan is indrukwekkend. Op verschillende plekken stoppen wij om wat rond te wandelen. Het wordt tijd voor een koffiestop maar dat is wederom niet de gemakkelijkste opdracht. Canada is daar over het algemeen niet echt op ingesteld blijkt ook nu weer. Uiteindelijk vinden wij via Google Maps een Family Restaurant bij een niets zeggende kruising van twee kleine weggetjes in de middle of nowhere. Van buiten lijkt het een schuur die afgesloten is maar van binnen is het verbazingwekkend leuk ingericht. Het wordt nu meer een lichte lunch omdat Saskia heeft afgesproken met de ouders van een van haar bekende opgedane vriendinnen Liz. Liz hebben wij 5 jaar geleden ook ontmoet maar nu nog niet. Haar ouders kent zij ook goed en zij hebben haar ook meermaals uitgenodigd om bij hun te komen slapen. Zij heeft hier bij haar ouders Anita & Ken o.a. tweemaal kerst gevierd met Liz en haar toenmalige partner. Het huis is ook een kast van een bungalow die ligt aan een pittoresk klein meertje. (Cranbery Lake) .Wij worden heel vriendelijk ontvangen. De mensen zijn blij ons te ontmoeten. Zij wonen hier pas een paar jaar in de buurt van hun dochter. Ik krijg het idee omdat zij ongeveer 20 km buiten de stad Kingston wonen niet al te veel bezoekers krijgen. Het huis wordt van binnen en buiten geheel geïnspecteerd wat voor ons zeer interessant is. Wij hebben zoveel mooie huizen gezien maar geen een van binnen! Zoveel leefruimte voor twee personen onvoorstelbaar fijn. Wij worden verwend met koffie en eigengemaakte koekjes. Vervolgens een heuse grote coupe verse aardbeien met echte slagroom. Zo gastvrij en dat uit het niets.
Onderweg terug naar Kingston doen wij wat inkopen voor de barbecue voor onze laatste avond bij Pieter in de tuin. De planning is vanaf vijf uur bij een kampvuur borrelen met hapjes, Aansluitend met z’n achten een diner in de open tent met afsluitbare muggengaas. Pieter verzorgt de barbecue en ik het kampvuur. Wij vieren, Pieter, Saskia, Judith & ik worden aangevuld met Pieter & Estelle en Anne met haar partner. Pieter & Estelle zullen ook wat muziek instrumenten meenemen. Vanwege het feit dat Pieter & Estelle pas tegen half acht arriveren en de voetbal wedstrijd Nederland – Marokko om 9 uur gaat beginnen moet de planning wat aangepast worden helaas. Het is een heerlijk gezellig maar kortere bijeenkomst geworden. Wij vertrekken morgen terug naar Nederland en helaas het Nederlands voetbal elftal ook….

Dinsdag 30 juni 2026
Vanwege de binding die Pieters huis heeft hier in de westelijke buitenwijk van Kingston, met de vlakbij gelegen Penitentiary (gevangenis) gaan wij vóór vertrek nog een bezoek brengen aan die gevangenis. Saskia heeft kunnen boeken voor een begeleide rondleiding in het Engels om 10 uur vanmorgen. Ook dit is nieuw voor Saskia. Pieter’s huis is een van de beheerderswoningen (bedrijfswoningen) die hoorde bij deze gevangenis. Pieter heeft enkele jaren geleden een bezoek gebracht aan de gevangenis, ondanks dat hij hier al jaren woont. Hij vond het zeer de moeite waard.
De Kingston Penitentiary, de oudste en meest beruchte maximaal beveiligde gevangenis van Canada, opende in 1835 en werkte bijna 180 jaar lang tot de sluiting in 2013. Het diende als een van Canada’s meest invloedrijke strafinrichtingen gedurende die hele periode. Wij gaan lopend er naar toe en raken snel geïmponeerd door de hoge kalksteenstructuur van de omheiningsmuren en wachttorens op elke hoek.
Wij sluiten aan bij een groepje van z’n 15 andere bezoekers en zijn al snel verbaast over de uitstekende informatie die de nog vrij jonge gids ons verteld over de geschiedenis, architectuur en het dagelijkse leven van gevangenen en personeel. Hij verteld ook veel anekdotes van voormalige ambtenaren en gevangenen. De goed bewaarde staat van de gevangenis stelt ons in staat om verschillende ruimtes te verkennen, waaronder cellen, werkplaatsen en de binnenplaats, waardoor een realistisch beeld van de gevangenis omgeving ontstaat. Voormalige cellen en werkplaatsen vertellen het verhaal van het leven in gevangenschap. De gevangenen mochten totaal niet praten en kregen een nummer in plaats van hun naam. Je begrijp veel beter hoe dat moet hebben gevoeld hier als je hier rondloopt. Deze streng bewaakte voorschriften hebben als gevolg gehad dat er een grootse 4 daagse opstand is uitgebroken in april 1971. De opstandelingen namen de controle over en gijzelden bewakers. De eisen van hun waren om betere leefomstandigheden en hervormingen van de zwaarbewaakte gevangenis. Deze zijn uiteindelijk ingewilligd nadat de opstandelingen zich hebben overgegeven omdat het leger hen had bedreigd binnen te zullen vallen als zij zich niet overgaven. Tijdens de rellen kwamen twee gevangenen om het leven. De omstandigheden zijn na hun overgave uiteindelijk aanzienlijk verbeterd.
Nadat wij de poort zijn uitgelopen gaan wij naar een dichtbij zijnde lokaal restaurant voor een lunch. Pieter komt ook en het was lekker en gezellig. Dit wordt dan tevens ook onze laatste activiteit samen. Maar nee er komt nog een kink in de kabel. Wij hebben afgesproken om nog even om 1 uur langs Pieter & Estelle langs te rijden om gedag te zeggen. Even voor enen gaan alle alarm bellen af bij ons vieren. Er komt een zware tornado aan en het oog van de tornado gaat precies om een uur over het centrum van Kingston. De melding op onze telefoon zag er behoorlijk angstaanjagend uit veel rood en zwarte kringen. Het passeren van Kingston gaat ongeveer 1 uur duren, voordat deze doortrekt naar elders. Over 4 uur komt de tornado dan weer terug hier in Kingston in een lichte vorm. Uiteraard zijn wij binnen gebleven. De wind ging over in storm en de regen kwam in bakken naar beneden. Uiteindelijk toch om 2 uur vertrekken wij op weg naar Toronto. Precies op tijd voor de deadline van de verhuurmaatschappij arriveren wij op Pearson Airport om Natascha in te leveren.

Een mooie reis met een hernieuwde kennismaking van Oost Canada.
Maar wat belangrijker is dat wij alles hebben kunnen meemaken en beleven samen met Saskia.